Κλαίγοντας εκτός Τσάμπιονς Λιγκ
Θα ξεκινήσω με ένα ποδοσφαιρικό σχόλιο που αφορά το χθεσινό Σεντ Ετιέν – Μονπελιέ. Το σημείο που κατ’ εμέ έκρινε το παιχνίδι.
Θα ξεκινήσω με ένα ποδοσφαιρικό σχόλιο που αφορά το χθεσινό Σεντ Ετιέν – Μονπελιέ. Το σημείο που κατ’ εμέ έκρινε το παιχνίδι. Στο 53’ η γηπεδούχος αποκτά αριθμητικό πλεονέκτημα και αρχίζει να ασκεί έντονη πίεση στη Μονπελιέ. Οποιος βλέπει το επόμενο δεκάλεπτο νιώθει σχεδόν βέβαιος πως κοντοζυγώνει το γκολ.
Η Ετιέν πατά με πολλούς παίκτες περιοχή και χάνει σπουδαία ευκαιρία στο 61’. Η Μονπελιέ κόβει… με το ζόρι και πάει να βγάλει κόντρα. Δίχως ιδιαίτερες περγαμηνές, όταν ο Καμπελά τραβά τη φανέλα του αντιπάλου του και τον ρίχνει στο έδαφος. Δεύτερη κίτρινη, αποβολή του παίκτη της Σεντ Ετιέν.
Και εκεί έρχεται η στιγμή του αγώνα. Ο Καμπελά αρχίζει να κλαίει. Νιώθει πως οδηγεί την ομάδα του εκτός Τσάμπιονς Λιγκ. Πως αυτή του η αποβολή στερεί το όνειρο. Είναι απαρηγόρητος, δεν έχει κουράγιο να βγει από το γήπεδο και οι συμπαίκτες του τον αγκαλιάζουν και τον συνοδεύουν έξω.
Προσέξτε! Με το ματς στο 0-0 και με τις ομάδες στο δέκα εναντίον δέκα. Κανένα δηλαδή μειονέκτημα για τη Σεντ Ετιέν. Κι όμως, με την αντίδρασή του δείχνει σαν να χάθηκαν όλα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως το αμέσως επόμενο λεπτό έρχεται το 0-1, στο οποίο δεν έδωσε ποτέ απάντηση η γηπεδούχος.